Değerli okuyucularımız; Her türlü şiirlerinizi bize gönderebilirsiniz. Ancak, müstehcen veya sol içerikli şiirler kesinlikle yayınlanmaz. Resminizin veya şahsi bilgilerinizin yayınlanmasını istiyorsanız bize jpg formatında resim veya fotoğraf gönderebilirsiniz. Başkasına ait şiirleri gönderenlerin sorumluluğu kendilerine aittir. 

Şiirlerinizi: bilgi@asilkan.org  adresimize gönderebilirsiniz.

Adamlar Sönmüş saçlarında son damla ışık, Bir düş’ün içinde gibi her akşam -Ve yüzleri duman kadar dağınık- Geçer bu sokaktan binlerce adam. Umut gözlerinde ölü bir bakış, Çığlık bir bükülüş dudaklarında; Bulamadıkları nedir ki, yaz kış Dolaşırlar şehrin sokaklarında? Sanki yalvaran bir duadır onlar, Belki tanrılara açık vesvese, Bir nehir. Bu nehir her akşam akar Derinden ruhları çağıran sese.   Ayaklar Ölmüş o, ayrı düşmüş sürüden, ayakları dışarda örtüden. Ölmüş herkes gibi ölen insan, Yalnız ayaklar kalmış yaşayan. Ardından ölüme düşen başın İki kardeş bakakalmış şaşkın. Der ki, bu ayakları görenler, Başım değilmiş düşünen meğer. Ayaklarım, az gide uz gide, Ayaklarım, ümitler peşinde! Yolcu ölmüş; ite ayaklar hür! Yolcu ölmüş; ayaklar düşünür...   Balad Yağmurlar dindiği zaman Geleceksin Ki karanlık ölümdür. Işığım söndüğü zaman Güleceksin Ki karanlık ölümdür. Karanlığımda dişlerin Parıldar ki Yine görüneceksin Kuraklığımda düşlerin Işıldar ki Yine arınacaksın. Bekliyeceğim elbette Gelişini Yaşamak başka nedir; İsterse ta kıyamete İlle seni Ki bu aşk başka nedir. Bütün ömrümüz onunla Böyle geçti; Toprakla gök arası, Varla yok arası öyle; Derken uçtu. Dranas yalvarası: Tanrım merhamet et kula.   Büyük Olsun Ben büyük şarkıları severim; büyük olsun., Deniz gibi, gökyüzü gibi her ey ve mahzun. Seviyorsam seni aşk ölümsüzdür gönlümce, Aşıksam kadınım değil tanrıçasın, ece. Denizler yolculuğa çağırır durur da beni Gitmem düşünerek geri döneceğim günü. Ben büyük rüzgarları severim; büyük osun Aşkım da, özlemim de hepsi, her şey ve mahzun. İnsan bir yanınca Kerem misali yanmalı, Uykudan bile mahşer gününde uyanmalı.   Gerçek Uyandığı zaman gökte yıldızlar İnsan düşünür : belki de Allah var! Tanrısal bir öpüştür soken şafak. Ne hoştur insanın bir gül açası, Koşan göklerde kuş gibi uçası, Bulutlarla yagmur olup ağlamak. Gitmek, sona ermeden ... bir zamanda... Başıboş bir tekne gibi ummanda; Fırtınalarda ne yelken, ne bayrak. Fakat beni sen uyandir, ey zeka ! Bak, işte önümde her günkü çorba, Ekmek, kaşık ve kasesiyle bu aşk. Sarhoş eden, davet eden bu olum İçinde ben salt bir ademoğluyum, Korkan, ölüsünü hatırlayarak. Ey, ışığin boşandığı gerçek düş ! Bütün zamani kucaklayan öpüş ; Yaşamak... eken insan, veren toprak.